راستش اومدم راجع به علایق بنویسم. علایق من یا هر کس دیگه! و اینکه تا کی می شه پیگیرشون بود و بهشون رسید. مثلا بارها پیش میاد که از افرادی این جمله رو میشنوم که میگن من جوون که بودم خیلی دوست داشتم سفر به خارج برم ولی الان دیگه ازم گذشته! یا قبلا خیلی اهل کتاب بودم ولی الان دیگه ازم گذشته! یا شنیدم که میگن اگه ده سال پیش بود برای فوق لیسانس شرکت می کردم ولی الان دیگه نه! یا من خیلی دوست داشتم نقاشی یاد بگیرم ولی الان دیگه ازم گذشته و اگه بخواین تا صبح دارم از این مثال ها که بنویسم و شما هم بسیار شنیدین. این جملات رو هم لزوما ادمای مسن نمیگن من از دوستای خودم هم شنیدم فراوون. یا مثلا بعضی دوستای

اومدم واسه تون از تجربه ی استفاده م از GPS بگم که توی این سفر اخیر به کردستان کسب کردم. از اهواز قبل از حرکت من به خانواده اطمینان دادم که بجای حمل نقشه و پیدا کردن جاده ها از توی نقشه کشور من به راحتی با GPS شما رو به مقصد میرسونم. اونا هم با سابقه ی خوبی که من در استفاده از GPS داشتم اعتماد کردند

این چند روز که مشهد بودم حسابی به یک موضوع فکر کردم. به خود شهر مشهد! به اینکه چرا این مدلی شده؟! و اگر من در مشهد کاره ای بودم با شهر چه میکردم. مادرم با حرفهایم موافق نبود. یعنی میگفت از اول نباید این اتفاقات می افتاد اما حالا که شده نمیشود جلویش را گرفت. من می گویم این همه بازار و مجتمع های تجاری